Over Thijs

Thijs is 25 als hij hoort dat zijn nieren niet meer goed werken. Ongemerkt is de ziekte al een paar jaar ongemerkt in zijn lichaam aanwezig. Deze diagnose betekent dat Thijs een nierfunctievervangende behandeling nodig heeft. Thijs wil graag en niertransplantatie. De zoektocht naar een donornier begint en ondertussen moet Thijs dialyseren om zo de afvalstoffen uit zijn bloed te halen. In deze blog vertelt Thijs over wat hij meemaakt en hoe dit voor hem is.

Even voorstellen


Mijn naam is Thijs, 25 jaar en woon samen met zijn vriendin Roos in Groningen. Ik ben een fanatiek sporter en ben regelmatig op de klimmuur of het voetbalveld te vinden. Na mijn opleiding sportmanagement werkte ik in een aantal verschillende banen, de laatste ervan bij Achmea in Leeuwarden op de IT-afdeling.

Na een fantastische wintersport met 2 vrienden in Frankrijk ben ik naar de huisarts gegaan. Ik had namelijk al een tijdje best wel veel jeuk op gekke plekken zonder dat er uitslag of iets dergelijks te zien was. Ook met regelmaat flinke spierkrampen, met name in mijn vingers. Ik heb toen bloed laten prikken en daarmee is eigenlijk alles begonnen. Ik werd opgebeld dat mijn bloedwaarden ontzettend slecht waren en dat ik de volgende dag naar het ziekenhuis moest. Dit was op 20 maart, waar ik te horen heb gekregen dat ik erg slecht functionerende nieren heb, 4% om precies te zijn. Nierfalen noemen ze dat.

Wat doen je nieren eigenlijk?

Je nieren hebben een aantal belangrijke functies in je lichaam. Zo belangrijk dat je zonder werkende nieren niet kan leven.Nieren filteren je bloed en zorgen dat afvalstoffen goed uit je lichaam gaan. Als je nieren niet goed werken vergiftigt je lichaam langzaam omdat de afvalstoffen ophopen in je bloed,vandaar ook die slechte bloedwaarden. Ook regelen je nieren de hoeveelheid water en zouten, reguleren ze de bloeddruk en zorgen ze voor sterke botten.

Kortom; nogal belangrijk dat ze goed werken. En enorm vervelend dat je vaak pas achter nierschade komt als de nieren al ver achteruit zijn gegaan.

Opeens ben je nierpatiƫnt

Dus, dan ben je opeens nierpatiënt. Of laten we beginnen met patiënt; ik had immers nog nooit een ziekenhuis van binnen gezien. Inmiddels kan ik met mijn ogen dicht de weg vinden in het UMCG, is mijn bloed al talloze keren geprikt en ben ik wekelijks te vinden bij een afspraak met een specialist, behandelend arts of verpleegkundige. Ook kan ik inmiddels een college geven over nieren, dialyseren, buikkatheters, medicijnen en de risico's van het doneren van een nier.

Toch dankbaar

Twee-en-een-halve maand later is er van alles gebeurd, teveel om in 1 stuk op te schrijven. Mijn leven is van de een op de andere dag flink veranderd, en ik ben elke dag aan het uitvogelen hoe ik daarmee om moet gaan. Gelukkig voel ik me de meeste dagen fit en probeer ik zo positief mogelijk dingen aan te vliegen. Ik merk dat ik erg dankbaar ben geworden voor dingen die ik heb en mag doen.

Ik ben dankbaar voor de mensen om me heen; mijn vriendin, ouders, zusje, broer, (schoon)familie en vrienden staan zo dichtbij. Ik merk hoe dicht je naar elkaar groeit in zulke situaties. Daarnaast voel ik me gezegend met een sterk lichaam, die me nog uitstapjes laat maken naar festivals, vrienden en familie. Daarnaast is sport echt dé uitlaatklep. Sporten is de afleiding die ik nodig heb om de dagen door te komen. Sport vermoeid, brengt rust en zorgt ervoor dat ik echt even aan niets anders denk. Het brengt me in contact met mensen, brengt structuur in mijn week en het is gewoon heerlijk om te doen.

Hoe doe je dat, ziek zijn?

Ik heb dit nog nooit gedaan, ziek zijn. Ik heb ook nog nooit geschreven over wat me bezig houdt. Ik weet nog niet goed wat het me gaat opleveren maar ik geloof er heilig in dat je, naast het fysieke proces in het ziekenhuis, ook aandacht moet schenken aan het mentale proces. Wat betekent dit voor mij? Voor Roos? Voor onze toekomst? Geef ik het de plek die het moet krijgen? Loop ik ervoor weg? Allemaal vragen die me bezighouden en die ik via het op te schrijven de aandacht wil geven die ze verdienen.

Toen ik ziek werd en allerlei informatiefolders en flyers aangeboden kreeg merkte ik dat het me stoorde dat dat eigenlijk alleen maar over oudere mensen ging. Waarom zou ik niet die persoon kunnen zijn die over zijn nierziekte verteld en daarmee misschien toekomstige jonge patiënten kan informeren en inspireren. Ik had er in ieder geval zeker wat aan gehad. Voor nu staan er komende week een aantal afspraken in het ziekenhuis op de agenda en ga ik langs mijn werkgever om een plan van aanpak te maken over hoe en in welke mate ik weer aan de slag kan gaan.

Daarover de volgende keer meer!

Thijs

Deze pagina delen: